เหนื่อยย..........จายยยยยยยยย
ไม่ได้เข้ามาอัพไดนาน ไม่รู้ว่าเค็มเท่าไหร่แล้ว......
จบปีการศึกษาหนึ่งแล้ว คนอื่นๆเขาสรุปชีวิตไปตั้งแต่ต้นปี ... ขอสวนกระแส อัพ หลังจบปีการศึกษาละกันนะคะ ก็เอกสารต่างๆที่ทำสรุปส่งผู้บริหารครูแจงยังใช้ปี 2551 อยู่เลยนี่น่า
เริ่มจากต้นปีการศึกษา (ประมาณพฤษภาคม 2551)
เริ่มทำงานที่ใหม่....พร้อมๆกับความอึ้ง สอบพาสชั้นได้ ป.4 (จากอนุบาลเป็น ป.4) ฮือๆๆๆ.....อยากร้องไห้ ขอสอน ป.1 ก็ บอกว่าเปิดเทอมจะให้ลงไปสอนเด็กเล็กนะคะ ทำไปทำมาก็ต้องอยู่ ป.4 นั่นแหละ โรงเรียนใหม่ ครูใหม่ มึนๆๆๆๆๆ เคาะสนิมทุกอย่างรื้อฟื้นเรื่องต่างๆที่ทิ้งไปนาน ชั้นอื่นๆเขามีกัน สองห้อง สามห้อง แบ่งงานกันทำได้ แต่ปอสี่มีห้องเดียว ทุกอย่างฉันคนเดียวเลยยยย กัดฟันสู้มาเรื่องๆกัยสโลแกนที่ท่องไว้ในใจ ถ้าคุณแน่อย่าแพ้ ปอสี่........... โชคดีที่เด็กนักเรียน(ดื้อ) แต่น่ารักก็เลยผ่านก้าวแรกมาได้
เหนื่อย ........ท้อ.........หลายครั้ง แต่ทนเพราะไม่อยากทิ้งลูกศิษย์ไปกลางคัน เคยมีหลายครั้งที่ตัดสินใจจะหยุดก้าว แต่ก็มองย้อนไปว่า ลูกศิษย์คนที่มีปัญหาเมื่อไหร่ ครูใหม่จะเข้าใจเขา ไม่ใช่ว่ามองครูคนอื่นไม่เก่ง แต่ลูกศิษย์หนึ่งคนกว่าเราจะเข้าใจเขาว่าที่เขาเป็นอย่างนี้เพราะอะไรมันต้องใช้เวลาไม่ใช่ว่ามาวันเดียวแล้วรู้เลย กลัวเขาไม่เข้าใจลูกศิษย์เรา เลยตัดสินใจอยู่ต่อ ตัดสินใจจับปลาสองมือ เลือกทั้งเรื่องเรียนและเรื่องงาน
โชคดีอย่างหนึ่งที่เพื่อนร่วมงานที่นี่ดีมากๆๆๆๆๆ ทุกคนเข้าใจกัน ทุกคนพร้อมช่วยเหลือและให้อภัยกัน (สำหรับครูประถม) ขอให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป ^_^
ด้วยความที่เป็นครูอนุบาลมาตลอด และเด็กที่มาอยู่ที่นี่มาจากหลายที่หลายโรงเรียน ทำให้ทั้งครูและเด็กต้องปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ เพื่อให้เข้ากับนโยบายของโรงเรียน หลายครั้งที่ผู้บริหารเข้ามาช่วยดูแลเพราะเห็นเรายังใหม่สำหรับตรงนี้ และดูแลเป็นอย่างดี ขอบคุณจริงๆนะคะ
เทอมแรกกิจกรรมค่อนข้างน้อยทำให้งานต่างๆ ผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้จะมีกระตุกบ้าง แต่เทอมสองกิจกรรมเยอะมากขึ้น ทำให้งานต่างๆมากขึ้นตามไปด้วย กิจกรรมหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบ ต้องช่วยทำ หรือรับเป็นหน้าที่หลัก แต่นั่นมันก็แค่ส่วนประกอบ อย่างที่ว่าเพื่อนร่วมงานดีเราก็เลยช่วยกันผ่านตรงจุดนี้มาได้ ถึงแม้บางครั้ง(หลายครั้ง)ต้องแรกมาด้วยน้ำตา(ฟังดูเศร้าเนอะ)
มาจนถึงโค้งสุดท้าย การออกข้อสอบปลายภาค อย่างที่บอกตอนแรก ปอ อื่นๆ เขามีกัน สองห้อง สามห้อง เขาแบ่งกันได้ว่าใครจะออกวิชาอะไร แต่ปอสี่มีห้องเดียว รับเหมาคนเดียว 6 วิชา 10 ฉบับ เฮ้ออออออ ...... ไม่รู้จะบรรยายยังไง สมอง Error ไปช่วงหนึ่ง Error จริงๆนะคะ ถึงขนาดว่านึกอะไรไม่ออกแล้ว เปิดคอมพิวเตอร์จะทำงานแต่พอเปิดเครื่องขึ้นมา ลืม....ค่ะว่าตัวเองจะทำอะไร บ้าไปแล้วเรา........ โง่ไปช่วงหนึ่งของชีวิต....... 555 ^ ^"
แต่ก็ข้ามผ่านมันไปได้(ทิ้งงานส่วนตัวทุกอย่าง Thesis กองขึ้นอืดอยู่อย่างนั้น)เพราะทำงานไม่ทัน ^ ^" แล้วจะเรียนจบเมื่อไหรเนี่ยยยยยยย ป๊าจ๋า แม่จ๋า เดี๋ยวหนูจะลุกขึ้นสู้ใหม่นะ ยังไงหนูจะทำให้สำเร็จให้ได้ค่ะ
ส่งข้อสอบได้ก่อนคนแรก(ภูมิใจนิดๆ เพราะทำคนเดียว ส่งก่อนคนทำหลายคน ^__^ ) แต่.....................
พอถึงวันสอบ ไม่มีข้อสอบของ ปอสี่ มันคืออะไรเนี่ยยยยยยย ผู้บริหารเรียกพบด่วน มันคืออะไร มันเกิดอะไรขึ้น ????
อ้าวก็หนูส่งครูใหญ่ไปแล้ว ครูใหญ่ก็เห็นนน ถ้าหนูไม่ส่งสิค่อยมาว่ากัน นี่ส่งคนแรกอีกต่างหาก
วินาทีนั้นทำอะไรไม่ถูก..... บ่อน้ำตาแตก ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้กับลูกศิษย์ฉ๊านนนนนนนนนนนนนนนนน ทำไมลูกศิษย์เราไม่มีข้อสอบ สอบล่ะ แล้วที่เราอดหลับอดนอน ตะยี้ตะบันทำข้อสอบมันคืออะไร ....... ในที่สุดก็ได้ข้อสอบมา โรเนียว เดี๋ยวนั้น สอบเดี๋ยวนั้น ........... ตอนเย็นโดนเรียกคุยต่อนานพอสมควร
โดนตักเตือนกันไปหลายทอด ตั้งแต่ครูประจำชั้น จนถึงห้องโรเนียว แต่ก็ยังยืนยันกับครูใหญ่ทั้งน้ำตาเหมือนเดิม ว่า ถ้าหนูไม่ส่งงาน หรือส่งทีหลัง หนูจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่หนูส่งไปตั้งนานแล้ว แล้วมันเกิดอะไรขึ้นนนนน หนูก็อยากรู้เหมือนกัน แล้วที่ร้องไห้ เพราะสงสารลูกศิษย์ค่ะ วันสอบลูกศิษย์หนูไม่มีข้อสอบจะให้หนูคิดยังไงละคะ ในที่สุดก็ติดตามจนได้ว่ามันเกิดจากสาเหตุใด ที่สำคัญคนที่เขาทำไม่เคยย้อนกลับมาคุยเรื่องนี้กับครูแจงเลย ไม่มีแม้กระทั่งจะเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น หรือแม้แต่คำว่า ขอโทษษษษษษ แต่ช่างมันเถอะ มันผ่านมาแล้วววว
นี่เป็นคลื่นยักษ์ลูกหนึ่งที่ซัดเข้ามาในชีวิต
คลื่นลูกเล็กๆก็มีมาเป็นระลอก ตั้งแต่เป็นกิ๊กกับทอม (อันนี้เรื่องจิ๊บๆ) ก็เลยทำเป็นไม่สนใจ แต่คนปล่อยข่าวมันยอมหยุดจนถึงทุกวันนี้ ทำให้คนทั้งโรงเรียนเข้าใจไปแล้วว่าเราเป็นแฟนกะทอม (ช่างมันเถอะ ทำแล้วมีความสุขก็ทำต่อไป)
ครูใหญ่ที่นี่ดีมาก ถึงจะดุแต่ก็มีเหตุผล แต่ผู้บริหารบางคน งี่เง่าพอสมควร (ไม่นับเป็นผู้ร่วมงานน๊า เพราะเขาเป็นผู้บริหาร อิอิอิ)
มีอยู่วันหนึ่ง เขานั่งคุยกับเรา ยังหัวเราะคิกๆๆ กับเราอยู่เลย แต่ไหง ไปฟ้องครูใหญ่ว่าเราเปลี่ยนไป เราไม่เหมือนเดิม ไรหว่า สองทุ่มของวันนั้นครูใหญ่โทรมา ว่าเขาบอกฉันว่าอย่างนี้......อย่างนี้.....เธอเป็นอะไรเหรอ.........เลยบอกครูใหญ่ไปว่าหนูก็ยังเหมือนเดิมยังคุยกับเขาเหมือนเดิมนะคะ ครูใหญ่เลยบอกว่าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว.......
แต่มันยังไม่จบ คนๆนี้เป็นอะไรไม่รู้ช่วงนี้คอยตามหาเรื่อง อยู่เรื่อยๆไม่ยอมหยุด นิดหน่อยก็เอา จนหมดศรัทธาไม่ทักทายจริงๆเลย ทำใจไม่ได้เอาเป็นว่าเราคุยกันเฉพาะเรื่องงานอย่างเดียวละกันนะคะ คุณผู้บริหาร แต่ถ้าคุณจะมาคุยเล่นกับฉันก่อนก็เรื่องของคุณฉันจะคุยด้วย แต่ให้ฉันไปเล่นกับคุณก่อนเหมือนเดิม ไม่เอาแล้ววววววววว
คลื่นลูกต่อมาอันนี้ใหญ่พอสมควร มีผู้ไม่หวังดีบางคนโจมตีครูใหญ่ ร้องเรียนว่ากับในเครือโรงเรียน ซึ่งรุนแรงพอสมควร ไม่รู้ว่าเป็นใคร และไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร แต่ที่รู้คือครูใหญ่สงสัยครูแจง โดนเรียกเขาไปคุยว่ามันมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ... ฟังเรื่องจากครูใหญ่ เราก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดตีความไม่เป็น ก็เลยยยิงคำถาม ถามครูใหญ่ไปตรงๆว่า ครูใหญ่สงสัยหนูเหรอคะ คำตอบที่ได้มาก็คือเปล่า.... โชคดีที่เรามีเหตุผลในการหักล้างเวปดังกล่าวพอสมควร ก็เลยพอฟังได้บ้าง........
แต่ความรู้สึกมันก็คงไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ.....
เหนื่อยจัง ....... เหนื่อยจนไม่อยากสู้ ........
เด็กๆปิดเทอมแล้ว งานกองใหญ่รออยู่ไม่ได้ทำซะที........
เพราะมีหน้าที่รับผิดชอบงาน Camp ที่โรงเรียนจัด
4-10 มีนา Science camp ค่ายวิทยาศาสตร์ จัดที่โรงเรียน เป็นการจัดการทดลองเป็นฐานต่างๆ ให้เด็กได้เรียนรู้ วันสุดท้ายเป็นทัศนศึกษา ท้องฟ้าจำลอง
8 มีนา มีอบรม ที่โรงเรียนประภามนตรี 3 (นิสัยไม่ดีนี่น่า เขาเลยส่งไปอบรม อิอิอิ) ยังขำได้อีก 5555
เท่านั้นไม่พอต่อด้วย 11 -14 มีนา English Camp ค่ายภาษาอังกฤษที่ สีดารีสอร์ท นครนายก เฮ้อออออออออออออออ ...................... มันติดกันเลยนะเนี่ย
ค่ายวิทย์กับมาถึงบ้านก็สลบทุกวัน ไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งนั้น ไข้กิน น๊อกกกหลับเหมือนศพ เรียกยังไงก็ไม่ตื่น
17 ประกาศผลสอบ บอกหน่อยสิคะ จะให้เอาเวลาไหน ทำคะแนน จัดงานให้รับผิดชอบซะขนาดนี้
หลังประกาศผลสอบ ก็เตรียมการสอน Summer ต่อ ปีหน้าขยาย ประมาณ 3 ห้อง แต่ครูใหม่ ไม่ต้องช่วยทำอะไร อ้าววววว งานเข้าอีกแล้ว แบบฝึกหัด กำหนดการสอน ฉันคนเดียวอีกแล้วสิ.................แถมขอให้ส่งวันที่ 10 ค่ายวิทย์ยังไม่หมดเลย ให้ทำตอนไหนเนี่ย .................
ไดวันนี้ออกแนวบ่น อย่าว่ากันนะคะ มันท้อจริงๆค่ะ จะพยายามสู้ต่อไปนะคะ
คงหายไปเคลียร์งานอีกซักพัก
งานทุกอย่างเสร็จจะนำรูปค่ายที่จัดมาให้ชมนะคะ การทดลองบางอย่างน่าสนุก น่าตื่นเต้น จังเลยค่ะ
เข้าไปอ่านไดเซียะมา อย่างน้อยก็มีเรื่องให้ชุ่มชื่นหัวใจบ้าง ปลื้มใจในตัวลูกศิษย์คนนี้จัง
คุณครูแจง
7 มี.ค. 2552 เวลา 20:18 น.